Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Ontmoeten en doen

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom ILONJA

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?

In 2002 ben ik in Houten komen wonen. Ik had er alleen sport en het contact met mijn buren, mijn werk was elders. Ik zocht een manier om andere mensen te leren kennen.

In september 2012 ben ik vanuit de WW mijn eigen sociale onderneming gestart: Uitwerking. Eind oktober 2012 had ik mijn eerste cliënt. Ik was vaak alleen aan het werk, nog heel onzeker en had niet veel inkomsten. Ik had wel vertrouwen: het komt goed waar ik mee bezig ben.

In 2013 las ik een oproep in ‘t Groentje waarin Karin en Wout zochten naar een plek waar mensen bij elkaar konden komen. Ik dacht dat er wellicht mogelijkheden waren op De Meerpaal waar overdag veel ruimte leegstaat. Dus ik zocht contact met hen. Hoewel Karin en Wout inmiddels al voorzien waren van een plek, raakten we wel in gesprek met elkaar. En hun ideeën pasten heel goed bij mij. Ik ben niet zo van de regels, meer van het ontmoeten en doen. Toen Karin en Wout spraken over ‘ontmoeten, elkaar inspireren en aan de slag gaan’ wilde ik direct meedoen. Voorheen werkte ik altijd in organisaties waar altijd eerst plannen geschreven moesten worden en eindeloos overleg erover. Daar was ik wel klaar mee.

In november 2013 werd een avond georganiseerd waar zo’n 70 mensen op af kwamen. De KrachtFabriek loopt synchroon met mijn eigen bedrijf. De manier van denken was al in mij aanwezig. Vroeger werd ik altijd afgeremd door regels, DKF wakkerde het ‘doen’ aan.

Wat vind je hier?
Vertrouwen, gelijkwaardigheid, gespitst op mensen die iets extra’s nodig hebben. Zorgen voor wie onzeker is, in verbinding brengen, hen een warm bad bieden.

In het kennismakingsgesprek had ik al meteen een klik met Karin.
De KrachtFabriek is een plek voor mensen die hun talenten willen inzetten, willen bijdragen. Eigen verantwoordelijkheid daarin nemen is ook een proces. Sommige mensen hebben tijd nodig om op eigen tempo te kunnen groeien in De KrachtFabriek en het gedachtegoed. Voel je je op bezoek of ben je een van ons? Sommigen hebben er ondersteuning bij nodig en daar vonden Karin en ik elkaar in.

Bij Sportcomplex De Meerpaal verzorgde ik met mijn cliënten de schoonmaak. Mijn bedrijf groeide en er kwamen ook cliënten met andere talenten en interesses dan schoonmaken. Op De KrachtFabriek was hulp nodig in de computerwerkplaats. Mede omdat computerman Richard open stond voor hulp kwam Uitwerking naar De KrachtFabriek. Ik wil mijn onderneming graag delen met anderen en heb hier ook nieuwe collega’s gevonden.

Ik kan enorm genieten van wat mensen hier aan het doen zijn. De KrachtFabriek is voor iedereen, ik geniet van hoe mensen zich ontwikkelen en groeien en daardoor uit hun sociale isolement komen. Daar wil ik mij voor inzetten.

Waar loop je tegenaan
Dat vind ik een lastige. Ik zie niet zo snel iets als een probleem. Realiteit is wel dat ik moet letten op mijn eigen energieverdeling: ik ben meer een doener dan een denker. Ik loop wel eens tegen mijn impulsiviteit aan, moet soms heel bewust leren ‘niks’ doen. Mijn kinderen zeggen dan: “Doe eens even rustig”. Vroeger hielden we thuis wel eens een ‘niemand-er-in, niemand-er-uit’-dag. Ik analyseer, denk en praat heel snel. Nadeel daarvan is dat ik er wel eens wat uit flap en even later denk: “Oeps, dat had ik anders moeten zeggen.” 

Wat zou je willen?
Ik heb een droom. Als de kinderen later groot zijn, alles verkopen en een vervoermiddel kopen. Samen met Ronald reizen, op de bonnefooi. Ronald geeft mij rust.

Ik voel mij steeds meer ondernemer. Er borrelt iets in mij om nieuwe verbindingen te leggen, andere projecten: verbindingen tussen WMO, WIL, Recyclefabriek, Uitwerking en andere ondernemers, het borrelt om vaste vorm aan te nemen. Het gaat verder dan alleen Uitwerking.

Wat ik zou willen, is mezelf tijd geven om te sporten, meer bewegen. Vroeger heb ik een teamsport gedaan. “Ik moet bewegen”, zegt mijn lijf.




(Interview: Peer; redactie: Olga) [foto]

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Upcycling en waardering

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom BIRGITTE

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Vanaf het begin ben ik betrokken bij De KrachtFabriek. Ik liep rond met een soortgelijk idee, de upcycle*) fabriek. Ik sprak er met mensen over en hoorde dat ze hier in Houten ook met zo iets bezig waren. Mijn eerste gesprek was met Karin, daarna bij Wout thuis aan de keukentafel. Bijzonder is mensen tegen te komen die je begrijpen en met hetzelfde bezig zijn.

Wat vind je hier?
Dit is een plek waar ik mezelf kan zijn, waar ik geïnspireerd word en waar wonderlijke dingen gebeuren. Ik heb bijvoorbeeld een keer geroepen dat ik wel een lasersnijder zou willen hebben en een week later vertelde iemand mij er een te willen kopen. Er is hier een bepaalde energie waardoor van alles kan gebeuren. Mijn ervaring is dat als je iets graag wilt, het ook gaat gebeuren en dat wordt versterkt door DKF: door de energie en ruimte van de mensen, de aantrekkingskracht van mensen die elkaar hier vinden.

Waar loop je tegen aan?
Ik heb altijd wel gevoeld dat ik anders ben, bijzonder ben. Ik kan veel, maar niet hoe de maatschappij het wil. Ik doe het op mijn manier en kan het niet hebben als dat weggewuifd wordt. Hier ervaar ik herkenning onder elkaar, ik kom mensen tegen die snappen dat niet alles vanzelf gaat. Mijn zoon liep vast, hij had al een aantal hulpverleners gehad, en hier vond ik mensen die hem konden ondersteunen. Toen hij de diagnose ASS kreeg, nam hij een boekje mee met voorlichting over ASS. Toen ik dat las, ontdekte ik dat ik het zelf ook had.

ASS betekent dat prikkels en emoties heel heftig binnen komen. Ik heb tijd en rust nodig om die te verwerken. Toen ik nog niets wist van mijn ASS, dacht ik dat ik alles moest kunnen wat anderen ook kunnen.  Zes jaar geleden kreeg ik een burn-out. Daar ben ik nog steeds van aan het bijkomen. Mijn scheiding in die tijd hakte er ook in.

Wat zou je willen?
Mijn innerlijke drijfveer is ‘gelijkheid van mensen’. Ik geloof niet in ‘reserve onderdelen’. Wel dat iedereen een belangrijk schakeltje in het geheel en waardevol is. Iedereen kan iets bijdragen en zijn kwaliteiten inzetten. En… – dat is zeker belangrijk – dat dat gewaardeerd wordt. Niemand staat aan de zijlijn.


*) Upcycling is het proces om van iets ouds iets nieuws te maken. Nieuw design door afgedankte materialen of voorwerpen te hergebruiken op een creatieve manier. Maar voor Birgitte, ook om mensen (terug) in hun kracht te laten komen.

(Interview: Peer; redactie: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Zingen en loslaten

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom LUCIA

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Jaren geleden las ik een artikeltje in de krant over een gymnastiekgroep in De KrachtFabriek die toen nog op de Putterhaag zat. Na een rondleiding ben ik daar toen op gym gegaan. En ook bij de Krachtyoga van Maud. Jan (mijn man) is hier actief geworden en door hem ben ik bij DKF zelf terechtgekomen. Hij was daar altijd. Ik snapte niet zo wat hem aantrok en wat hij daar deed. Ik werk nog. Jan niet meer.

Met twee zussen ben ik naar een introductiebijeenkomst gegaan. Daar hoorde ik een heel bijzonder verhaal over DKF: over hoe mensen met elkaar omgaan, dat je zo maar binnen kan lopen, dat niemand verantwoording aan anderen schuldig is. Dat was heel verhelderend. De opzet van DKF, het verhaal erachter, vind ik heel inspirerend. Door deze middag voelde ik mij welkom.

Wat vind je hier?
De gymnastiek vanuit Lister vind ik erg leuk. En yoga natuurlijk. Via yoga heb ik Agnes leren kennen. Ze wil mij helpen met gordijnen maken. Ik heb namelijke een hekel aan naaien. Hoe leuk is dat, dat iemand je wil helpen? En ik durfde zomaar om hulp te vragen…

Mijn eerste activiteit hier bij DKF was, samen met Jan schilderen met onze autistische neef. Van tevoren had Jan anderen gevraagd geen herrie te maken en niet te storen. Het ging goed. Ik vond het heel bijzonder dat dat kán: de ruimte bezet houden en dat er rekening met ons werd gehouden.

Waar loop je tegen aan?
Ik ben van dingen aanpakken. Ik zie bijvoorbeeld dat een tafeltje beter op een andere plek kan staan en dan pak ik het meteen op. ‘Hup – nu – actie – klaar!’ Hier zijn overal werkgroepjes voor. Heel mooi in theorie, maar voor mij niet handig. Ik moet hier wat in mijzelf overwinnen, bij mijzelf ontdekken. Hier is geen hiërarchie, er zijn geen regels, er is geen leiding. Ik wil nergens misbruik van maken. Als nieuwe inspirator wil ik weten wat niet en wat wel kan. Wie doet wat en wie zit in welk groepje en wie is daarvan de contactpersoon en waar kan je je dan aanmelden?
De winkel lijkt mij leuk; en ik wil een zanggroepje starten, maar kan dat dan zomaar of moet dat eerst in een werkgroepje besproken worden? Ik mis houvast.

Wat zou je willen?
Mijn werk als kleuterjuf is mijn houvast en passie. Ik ben altijd bezig. Ik hou van gymnastiek, yoga, koken en zingen, maar heb geen uitgesproken hobby. Ik wil leren wat ik leuk vind om te doen, geïnspireerd worden. Ik weet nog niet wat.

Ik wil ontdekken wat mogelijk is in De KrachtFabriek maar ook bij mezelf. Ik ben van structuur en touwtjes-in-handen. Ik zou willen durven hulp vragen. En het aller moeilijkste voor mij: kan ik loslaten?

(Interview: Peer; redactie: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Inspireren en motiveren

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom GEORGETTE

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Ik had er wel eens wat over gelezen, krachtfabriek, voor werkwillenden. “Hallo, ik ben afgekeurd! Wie wil mij nog hebben!” Ik had het idee dat hier veel gesolliciteerd en genetwerkt  werd.

Mijn hele leven ben ik creatief geweest. Ik ben opgeleid tot activiteitenbegeleidster. Altijd was ik aan het geven, bezig voor anderen en andermans kinderen. Ik kon veel liefde kwijt in mijn werk met verstandelijk gehandicapten en ondertussen al 30 jaar afgekeurd voor dit mooie werk .

Toen raakte ik in korte tijd veel kwijt: een aantal familieleden en mijn beste vriendin; allemaal overleden. Ik had geen ouders meer, ik was zelf geen moeder, ik was geen mantelzorger meer, ik had geen werk en geen vrijwilligerswerk meer. Ik raakte mijzelf kwijt.

Wat voor nut had ik nog voor de maatschappij? In die stemming stond ik voor De KrachtFabriek en dacht “Wat kan mij het schelen, ik ga gewoon naar binnen”.
Binnen werd ik lief ontvangen en ik kreeg een rondleiding. Toen we in het atelier kwamen, begon er van alles in mij te borrelen: het voelde als een soort speeltuin met al die spullen. INSPIRATIE ! En ineens wist ik het: ik was een inspirator!

Het intake gesprek met Karin was heel verhelderend . Ik ben ook niet meer weg gegaan. Ik ben  gaan snuffelen, en daar kwam een zeemonster uit. Dat was het eerste werk dat ik in jaren weer maakte. Het hangt boven mijn werktafel in het atelier. Voor mij ging de hele wereld weer open.

Wat vind je hier? 
Nieuwe familie, vrienden,  inspiratie, gezelligheid, mogelijkheden. Dat ik altijd welkom bent, dat mensen elkaar gedag zeggen, dat iedereen gezien wordt. Dat mensen elkaar helpen. En ook dat iedereen leert (mag leren) van zijn of haar fouten, leren door workshops. Ik mag hier dingen uitproberen. Als het mij interesseert, wil ik graag meedoen. Ik vind het ook leuk bij nieuwe inspiratoren te zijn tijdens de introductiebijeenkomsten. Ik vind het interessant wat mensen beweegt, waarom ze DKF opzoeken en wat ze te bieden hebben.

Ik ben in hart en nieren inspirator: anderen inspireren, oppeppen, laten zien wat nog mogelijk is. Soms kom ik alleen even langs om mijn boterhammetje op te eten. Dan krijg ik veel terug van mensen, dan heb ik het gevoel dat ik toch nuttig ben. Als ik zelf ergens mee zit, is er altijd wel iemand die even wil luisteren.

Waar loop je tegen aan?
Mijn energieprobleem. Dat ik op een goeie dag maar 5 uur iets kan doen, en dat kan dan ook alleen maar zitten in mijn stoel (= elektrische rolstoel) zijn. Als ik in het atelier ga werken, is het na 2 uur al bekeken. Soms moet ik ineens weg omdat ik merk dat het fout gaat gelukkig zijn er altijd mensen die willen helpen.
Het beperkt mij wel, ik zou graag aanspreekpunt willen zijn.. Maar ik moet ‘gewoon’ leren meer te vragen en te aanvaarden dat sommige dingen niet meer gaan. In mijn hoofd blijf ik creatief en energiek. Dat blijft altijd lastig, ik ben een gretig mens.

Ik neem wel ‘projectjes’ aan. Zoals vlaggetjes naaien voor de Alp d’HuZes. Snoezelkussens voor demente ouderen, schilderij met buurtkinderen op burendag, omgekeerde adventskalender. Zo ook van een paspop een kunstwerk maken. Het is fijn als je weer ergens trots op kan zijn.. Die freule die nu voor de Popup Store staat, heb ik samen met Marjon gemaakt; samen zijn we een goed team. We vullen elkaar aan. Hoe leuk die freule Danique Krachtfabrique  ook is geworden, het geeft wel frustratie. Normaal zou ik die pop in een week klaar hebben, nu kostte het een half jaar.

Het leukste vind ik het om te tekenen , schilderen en  werken met bestaande dingen die anders weggegooid zouden worden. Ik werk vanuit mijn gevoel, nooit met een plan. Pas later kom ik er achter wat ik er mee bedoeld heb; een stuk verwerking zit er dan in. Het liefst werk ik met iemand samen.

Wat zou je willen?
Dat ik meer zou kunnen doen. Ik wil leuke projecten oppakken, nieuwe technieken aanleren, waar ik mijn creativiteit in kwijt kan, in de breedste zin van het woord. Ik zou ook heel graag dansen en zingen willen oppakken en blijven babbelen en plezier maken. Maar ook meer mijn aandeel in de krachtfabriek in het algemeen uitbreiden binnen mijn mogelijkheden.

 

(Interview: Peer, redactie: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Verhalen aan tafel

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom ELLEN

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Ik ben een soort reiziger, op zoek naar plekken waar mensen samen komen, waar ontmoetingen en gesprekken kunnen plaatsvinden. Dat is het doel waarom ik hier bij De KrachtFabriek binnenkom. Wat kunnen mensen voor elkaar betekenen. Hoe kunnen we met elkaar krachten bundelen, verhalen en informatie delen.

Mijn eerste contact met De KrachtFabriek was via HOPPETA op de Putterhaag. Ik vond het een hartstikke leuk initiatief. Ik wilde er meer van weten. Een keertje komen buurten op de Dijkhoeve… Begin deze maand kwam ik Georgette tegen. En 8 maart ben ik weer binnengestapt, heb deelgenomen aan een Introductiebijeenkomst en nu ben ik Inspirator.

Wat vind je hier?
Het voelt welkom hier, serieus, waardering voor wat ik in-breng, wat ik mee-neem, wie ik ben. Ik heb hier de ruimte om mijn verhaal te doen. Hier wordt geluisterd, er is aandacht, men neemt de tijd voor je. Een mooie ‘ruimte’ om ideeën uit te wisselen en krachten te bundelen.

Waar loop je tegen aan?
Iedereen moet deelnemen aan de maatschappij. Mensen hebben hun Vermogen en hun Onvermogen. Soms  is het een gevecht om daaraan te moeten voldoen.  Dat geldt ook voor iemand die in een rouwproces zit of wiens leven op z’n kop staat, in de knoop zit. Of iemand die een naaste heeft met een ernstige ziekte of beperking. Hoe moet zo iemand verder?  Hoe kun dan deelnemen aan de samenleving?

Ik weet dat er een heleboel te doen is in Houten. Er zijn veel initiatieven en instanties, maar wàt is er allemaal? Ik mis de coördinatie van wat er allemaal is. Ik heb behoefte aan een overzicht van de initiatieven op één vaste plaats, die voor iedereen duidelijk is. Op die manier dat je weet wanneer je waar terecht kan en hoe laat. Precieze informatie is lastig te vinden. Ook het daarbij horende menselijke gezicht. De toegankelijkheid!

Wat zou je willen?
Tijdens mijn laatste opleiding, Zingeving & Spiritualiteit, moest ik een ondernemingsplan maken. Dat plan heb ik de naam ‘Verhalenhuis, Het leven heeft een kleur’ gegeven. Zo is ‘Aan Tafel’ ontstaan, een ronde tafel gesprek waar mensen mogen aanschuiven en weg gaan op hun eigen tijd. Om een verhaal te brengen, om een verhaal te halen, om op verhaal te komen. Ruimte en Tijd om met elkaar in gesprek te kunnen zijn over levensvragen.

Mijn droom is mijn ondernemingsplan gestalte geven, meer contact met elkaar, meer ontmoeten. Dat het niet meer nodig is om eenzaam, onmachtig en onwetend thuis te zitten. Dat er een open deur is. Mens, je hebt een naam en een gezicht!

In De KrachtFabriek wil ik graag ‘Ronde Tafel gesprekken’ organiseren, en samenwerken met anderen.

(Interview: Peer, redactie: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Werken met mijn handen

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom BENJAMIN

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Ik zat 2 jaar geleden op de middelbare school, speciaal onderwijs, in Zeist en ging hier en bij de Meerpaal stage lopen. Iemand van die school had hier eerder stage gelopen en zo wist ik er van. De school stond er achter.
Karin en Ilonja van UitWerking waren mijn stage begeleiders. Toen ik klaar was met school en uitstroomde wilde ik bij UitWerking blijven. Maandag- en dinsdagochtend werk ik op sportcomplex De Meerpaal, maandag- en dinsdagmiddag en donderdag de hele dag in De KrachtFabriek.

Wat vind je hier?
Ik vind het hier leuk, gezellig. Hier leerde ik computers uit elkaar te halen om te recyclen. Ik heb er een keer eentje gemaakt, maar uit elkaar halen vind ik het leukst. Ronald heeft mij verteld hoe het moet. Eerst haal ik er een paar uit elkaar en dan doe ik de onderdelen in een doos. Later ga ik ze dan sorteren. Ik vind het leuk om met mijn handen bezig te zijn.

Waar loop je tegen aan?
Als iets mij niet lukt, vraag ik om hulp.

Wat zou je willen?
Ik wil hier graag mee verder gaan.

(Interview: Peer, redactie: Olga)

 

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Ontdekken en ontwikkelen

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom IVANA en SAMANTHA

 

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Samantha: Wij lopen hier stage, een dag in de week. We zitten op het Wellant-college en doen VMBO-basis. School had een lijst met stageplekken. Toevallig wist ik dat Thijs *), de vader van mijn vriendin Daisy, bij De KrachtFabriek zat en zo ben ik hier terecht gekomen. Stage lopen is voor onze ontwikkeling en om ons te oriënteren op een beroep. 

Ivana: Ik liep eerst ergens anders stage, maar daar vond ik de mensen niet aardig. Ik zocht een andere stageplek en toen vroeg Samantha of ik bij haar kwam.

Wat vind je hier?
Ivana: Gastvrijheid, ik was hier meteen op mijn gemak. Iedereen behandelt elkaar hetzelfde en met respect. Ik krijg hier de ruimte. We werken wel, maar hoeven niet meteen door.

Samantha: We helpen overal waar het gevraagd wordt en waar het nodig is, zoals in de houtwerkplaats met schilderen en tafels schuren. Of flyers uitdelen.

We doen hier taken uit het werkboek en Thijs is onze stagebegeleider. Soms geeft hij ons een opdracht, maar meestal laat hij ons zelf kiezen, zelf ontdekken wat we kunnen doen.

We hebben geleerd om een PC uit elkaar te halen, en in de metaalwerkplaats een fiets te repareren. Karin (vS) zei een leuk klusje voor mij te hebben: behangen van een poppenhuis. Dat vind ik leuk, dat precisiewerk.
We hebben Johan geholpen metaal af te voeren en Karin (vD) met het voegen van een mozaïektafel.

Ivana: In onze vrije tijd gaan we verven en tekenen in het atelier, creatief bezig zijn.

Samantha: Ik leer hier opener te zijn. Als ik ergens tegenaan loop, kan ik feedback krijgen. Er zijn hier altijd mensen die ons willen helpen; helpen en inspireren.

Ivana: Ik ben niet zo’n prater maar hier kom ik makkelijk in gesprek. Het voelt hier vertrouwd en veilig.

Waar loop je tegen aan?
Samantha: Ik vind het lastig een vervolgopleiding te kiezen. De mentor heeft nooit tijd. En hebben we eindelijk eens een afspraak staan, dan komt ze die niet na omdat er altijd weer iets belangrijkers tussendoor komt. Ik ben nu aan het stressen, want het moet voor 1 april duidelijk zijn.

Ivana: Ik weet wat ik wil, maar niet welke school ik daarvoor nodig heb. Begeleiding vanuit school is er niet. Ze denken daar waarschijnlijk: die meiden zijn al 16, dus kunnen ze het zelf wel. We kunnen ook veel zelf, maar niet alles. Netjes om hulp vragen heeft geen zin, we moeten blijkbaar eerst stampij maken. Daar hebben alle vierdejaars last van; de ouders ook.

Samantha: Voor het kiezen van een vervolgopleiding heb ik de steun van school nodig, maar ik moet het zelf maar uitzoeken.

Wat zou je willen?
Samantha: Ik wil een gele koelkast in mijn keuken. Een industrieel ingericht huis, een kleurenpaleis, met rondlopende husky’s, en dan in de keuken een gele koelkast.

Ivana: Dat ik echt kan doen wat ik wil en dat niemand mij daarvan afhoudt. Ik wil wat betekenen voor de maatschappij. Ik wil in gevangenissen werken als gevangenis-psycholoog. Gesprekken houden met mensen met problemen. Ik wil mensen laten inzien wat hun kapot maakt als ze op dezelfde voet verder gaan. Dat geld niet het antwoord is, dat je geluk bij mensen vindt en niet bij geld. Dat geld niet eeuwig blijft. Iedereen heeft iemand nodig om mee te praten. Ik wil mensen motiveren en ondersteunen een andere draai aan hun leven te geven.

*) Thijs = Matthijs Pieter

(Interview: Peer, redactie: Olga)

 

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Hout en verbinding

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom MATTHIJS PIETER.

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
In maart  2015 zag ik een advertentie in de krant waarin De KrachtFabriek om ‘stofjassen’ vroeg: vakmensen voor De Stadswerkplaats Houten. Ze zochten mensen die ervaring hadden op het gebied van hout, metaal,  en/of handwerken. Om klussers te begeleiden en toezicht te houden in een werkplaats. Voorheen was ik gebouwenbeheerder bij Van Houten & Co en daar werd De KrachtFabriek wel eens genoemd. Ik had interesse in de hout- en in de metaalwerkplaats.

Ik verveelde mij thuis, voor de maatschappij was ik arbeidsongeschikt.
De Stadswerkplaats Houten was een initiatief van Ben Smits en Repair Café Houten en werd mede mogelijk gemaakt door De KrachtFabriek.
Ik ben gestart met één middag in de week. Ik had het hier zo naar mijn zin, dat het dagelijks werd en na twee maanden had ik een 1 op 1 introductiegesprek met Karin.

Wat vind je hier?
Hier vind ik vooral saamhorigheid, inspiratie, gelijkgestemden en uitdagingen. Ik word getriggerd om uit mijn comfortzone te stappen. Voorheen zat ik in de schoonmaak, was ik manager, en deed verder niets.  Hier heb ik het hout herontdekt, en metaal. Ook heb ik meegekeken met Tinkerinq. Ik had het niet voor mogelijk gehouden, maar ik doe hier van alles: ik sta voor groepen, leg dingen uit, organiseer bijeenkomsten en notuleer vergaderingen.

Waar loop je tegen aan?
Ik heb moeite met het onbegrip over (mijn) narcolepsie. ‘Die meneer is lui want hij valt zomaar in slaap.’ Narcolepsie is een slaap- en waakstoornis, waarbij je ’s nachts zeer regelmatig wakker wordt. Hierdoor voel ik mij overdag vaak slaperig en duf, kan ik een slaapaanval krijgen en plotseling in slaap vallen.
Hier valt het mee, hier word ik gewaardeerd. Buiten mijn gezin en DKF accepteren mensen dit niet en zeggen ‘jaja, jij valt zomaar in slaap?!’

Wat zou je willen?
Dat iedereen elkaar accepteert zoals ie is. Dat iedereen elkaars waarde kan zien. Niemand is meer of minder dan een ander.

(Interview: Peer – redacte: Olga)

 

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Spontaan en actief

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom MIRIËL.

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
In september 2018 was ik op de Activiteitenmarkt in Houten aan het kijken wat er allemaal te doen was. Daar kwam ik Bart, Dani en Sybille tegen van Ervaringscoaches Houten en ik raakte met hen in gesprek. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in psychologie en mede daardoor ben ik een keer naar een bijeenkomst van de Ervaringscoaches gegaan. Ik heb me aangesloten bij deze groep, omdat ik uit een ingewikkelde situatie kwam en mijn netwerk te klein was. Via de ervaringscoaches kwam ik bij DKF terecht.

Wat vind je hier?
Hier kan ik mensen ontmoeten, mijn netwerk uitbreiden en mijn onzekerheid overwinnen. Ik ben vrij spontaan ingesteld en in het begin heb ik met veel mensen gekletst. Na een tijdje wilde ik meer dan kletsen en de ervaringscoaches en heb ik mij aangesloten als zangeres bij de DKF-band. Hier ben ik bezig mijn angst en onzekerheid in het zingen te overwinnen.

Verder ben ik begonnen met schilderen. Ik heb nu een schilderij af, over mijn situatie en mijn kindjes. Het tweede schilderij gaat over hoeveel ik van hen hou en die is voor hun. Ik merk dat ik mede door het schilderen leer te relativeren en mijn gevoel te uiten. Tijdens het schilderen ben ik helemaal op mezelf. Ik merkte dat het mooier werd dan ik had gedacht. Ik wist helemaal niet dat ik kon schilderen.

Waar loop je tegen aan?
Ik merk nu dat de ervaringscoaches een zelfhulpgroep is. Er wordt geen kennis en informatie over psychologie gedeeld, terwijl ik dacht dat het juist opsnuiven van informatie zou zijn. Ik ken mijzelf al behoorlijk goed.

Ik heb een open houding, ben spontaan en actief. Mijn indruk is dat wie nieuw is in De KrachtFabriek en minder spontaan, moeite zou kunnen hebben om er tussen te komen.

Wat zou je willen?
Dat meer mensen eerlijk en waar met elkaar omgaan. Dat mensen hun masker afzetten om elkaar in werkelijke zin te ontmoeten. Van vrolijke en eerlijke mensen word ik blij.

(Interview: Peer – redacte: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Ervaringscoach en zangeres

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom DANI.

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Een kennis die hier kwam schilderen vertelde mij erover. Niet veel, maar genoeg om eens te gaan kijken. Ik zit dagelijks veel alleen en heb niks te doen. Op eigen houtje ben ik op de Putterhaag naar binnen gestapt, rondleiding gehad, introductierondje gedaan, inspirator geworden; dat is nu drie jaar geleden. Bij de introductie hoorde ik over de ervaringscoaches*. In de groep ervaringscoaches zitten mensen met dezelfde achtergrond die elkaar op een informele manier ondersteunen bij hulpvragen. Ik heb mij toen aangemeld. Daar had ik veel behoefte aan door mijn transitie van man naar vrouw en ik wilde ook anderen op dat pad kunnen helpen. Als je erover kan praten, als je het verwerkt hebt, kun je anderen helpen.

Wat vind je hier?
Weinig op dit moment. Het is hier redelijk saai. Na de verhuizing van de Putterhaag naar de Dijkhoeve is een aantal mensen met wie ik omging, niet meegegaan. Ze zijn uitgevlogen, niet mee verhuisd, of een andere weg gegaan. Ik zal het zelf weer gezellig moeten zien te maken met de mensen die hier nu zijn.

In De KrachtFabriek ben ik aanspreekpunt van de open inloop van ervaringscoaches. Dat is elke maandagmiddag van 13.00-15.00 uur. Iedereen kan hier terecht voor informele ondersteuning bij hulpvragen. En ik coach mensen op facebook in een groep voor LHBT-ers (red. LHBT is een afkorting voor Lesbisch Homoseksueel Biseksueel en Transgender). Kort geleden heb ik mij aangemeld als zangeres bij de DKF-band.

Waar loop je tegen aan?
Tegen de politiek in Houten. Er is geen acceptatie in Houten van LHBT-ers. Er is ook geen community voor hen in Houten. Daar ga ik mij voor inzetten. In Amsterdam zit PinkPoint, een LHBT-informatiepunt. Dat wil ik in Houten, op Het Rond. In heel Utrecht zit ook geen psycholoog of psychiater die van LHBT weet.

Wat zou je willen?
Minder haat in het leven, minder jaloezie. Ik had graag als biologische vrouw geboren willen worden, zodat ik niet zelf die keus hoefde te maken. Het was een heel grote stap; ik heb er familie, vrienden en kennissen door verloren.

Ik wil meer respect voor mensen die in dit proces van transitie zitten. Het zou fijn zijn als er meer wordt meegedacht over de problematiek eromheen. En dat psychologische hulp en begeleiding beschikbaar zijn.

Ik word blij …
Als het met mijn moeder beter gaat. En als ik thuis kom, dat ik opgewacht word door mijn 7 maanden oude kitten.

*Meer informatie over de Ervaringscoaches op ervaringscoacheshouten.nl.
Ervaringscoaches Houten zijn elke maandag te vinden in De Krachtfabriek aan de Dijkhoeve 1 in Houten. We zijn er van 10.00 tot 12.00 en vanaf 13.00 uur tot 15.00 uur kun je binnenlopen voor een kop koffie, informatie, gezelschap. We kijken samen met jou wat we voor elkaar kunnen betekenen.

(DKF =  De KrachtFabriek)

(Interview: Peer – redacte: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

In het avontuur stappen

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom BART.

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Naar aanleiding van een krantenartikel, nu 5 jaar geleden, met het interview met Karin en Wout. Ik ben meteen naar hun presentatie gegaan. Samen met nog zo’n 80 andere mensen.

Het verhaal van Karin en Wout was zo motiverend, dat ik meteen wilde meedoen. Ik heb als eerste blijdrage (redactie: een echt Krachtfabriek-woord, betekent een blije bijdrage) een stapel whiteboards gedoneerd. Die bleven over na de verhuizing van het bedrijf waar ik werkte. Ze konden goed gebruikt worden voor workshops en trainingen die ze in DKF wilden aanbieden. Ik heb er een aantal in een boedelbak geladen. We gebruiken ze nog steeds.

Wat vind je hier?
Nog steeds hetzelfde: letterlijk de ruimte, in alle facetten zowel fysiek als geestelijk om aan de slag te gaan met mijn dromen. Hoe ik die kan verwezenlijken. Ik kan hier ontdekken, avonturen aangaan. En daar zit ik nog steeds midden in, in dat avontuur. Zo voel en ervaar ik dat. Daar zijn ook pijnlijke momenten bij, want dat hoort ook bij avonturen.

Mijn droom: in het avontuur te stappen om voor mezelf te beginnen. Ik werkte 40 uur per week voor een ander, en zag geen mogelijkheid daarmee te stoppen. Met De Krachtfabriek kon ik de stappen nemen richting mijn droom als psychotherapeut. Ik ben minder gaan werken om opleidingen te kunnen doen. Financieel was dit pijnlijk. Maar ik kreeg de volle steun van het thuisfront en die ondersteuning vond ik ook bij DKF. In één avond verzamelden Karin en Wout een grote groep mensen die vergelijkbare stappen wilden zetten. Dát was stimulerend!

Waar loop je tegen aan?
Ik zie steeds meer mensen die hulpbehoevend zijn en (nog) niet in staat zijn om te geven. Ik gun het deze mensen de juiste balans te vinden. Om binnen De Krachtfabriek (én daarbuiten natuurlijk) voor zichzelf ruimte te creëren om zich te kunnen ontwikkelen.

Wat zou je willen?
Mijn droom ging aan diggelen toen ik hoorde dat ik terminale kanker had. Dankzij het bestaan van De Krachtfabriek heb ik nog steeds de ruimte om nieuwe dromen te maken. Ik kwam mede-inspirators tegen, die ook zeer ernstige ziektes hebben. Ook zij zijn in staat nieuwe doelen te creëren. Dat hield mij op de been. Mijn nieuwe doel is LEVEN.

Ik zet zelfhulpgroepen op, binnen en buiten De Krachtfabriek, waarin het gaat om ervaring van herstel. Wie meedoet moet zich focussen op herstel. Wat was, was. Hoe wil jij je voelen, met welke keus dan ook.

Heerlijk, ik handel nog steeds naar mijn droom. Een mentale omschakeling van jewelste. De KrachtFabriek heeft daaraan bijgedragen.

(DKF =  De KrachtFabriek)

(Interview: Peer – redacte: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Bloemen en vriendinnen

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom TALITHA.

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Oeh, dat is lang geleden. Ik dacht via een stukje in de krant. Ik ben binnengelopen, heb de sfeer geproefd. Met Menno heb ik een kennismakingsgesprek gehad.

Wat vind je hier?
Leuke contacten, leuke bezigheden. Ik zocht ‘iets met mensen’. Ik heb geen baan, ben arbeidsongeschikt en voelde me wel eens alleen en had veel tijd om in te vullen.
Ik zocht een klus om hier te doen en kon elke vrijdagmiddag nieuwe inspirators koppelen aan Karin, Wout, Menno e.a. voor een 1 op 1 kennismakingsgesprek. Er waren veel gesprekken.

Geïnspireerd door o.a. DKF (onze eigen afkorting voor De Krachtfabriek) heb ik de opleiding Bloemschikken opgepakt. Het was heel fijn hier te kunnen oefenen en schikken. Wat ik maakte kon ik hier ook neerzetten. Hier is de ruimte. Ik heb hier ook een paar opdrachten gekregen (is nog steeds een optie!).

Verder doe ik graag spelletjes. En er zijn meer mensen die dat graag doen. Ook zijn hier veel mensen om even een praatje mee te maken. Ik ben vriendinnen geworden met bijvoorbeeld Georgette en Marjon. En ik heb een klik met het plantenasiel van Mai Linh. Dat inspireert, samen kletsen over bloemetjes.

In het eerste jaar dacht ik, ik kom langs en word geïnspireerd. Maar zo werkte het dus niet. Ik heb hier geleerd dat je zelf de eerste stap moet zetten, zelf initiatief moet nemen, je draai hierin zien te vinden en niet opgeven. Ik heb het een kans gegeven.

Waar loop je tegen aan?
Ik ben een tijdje aanspreekpunt geweest. Daarvan heb ik geleerd dat ik goed gastvrouw kan zijn, maar niet vier uur op één plek. Ik word moe van veel pratende mensen om mij heen. Wel jammer, want ik vind mensen heel leuk. Ik heb geprobeerd om als aanspreekpunt allerlei andere dingen tussendoor te doen. Maar ik bleef flarden van gesprekken horen. Ook heb ik het een tijdje samen met Georgette gedaan, maar het werkte niet. En dat is niet erg om te ontdekken, dan is het beter om te stoppen. Het positieve aan DKF is dat je hier kan oefenen, dat je hier opnieuw kan beginnen, leren wat wel of niet bij je past.

‘We doen het met wat er is’ en dat geldt niet alleen voor spullen, maar ook voor met wie ik op dat moment ben. Dat is goed om te voelen en te ervaren.

Ik kom ook mensen met een gebruiksaanwijzing tegen. Een paar keer ben ik flink gebotst. Dat is deels goed gekomen door het uit te spreken, deels door het te accepteren en elkaar uit de weg te gaan.

Wat zou je willen?
Bloemschikken doe ik graag maar het is wel alleen. Ik zou graag een collega willen bij het bloemschikken. Via Karin ben ik gestart met een vrijwilligersbaantje als bloemschikker bij een Biologische Tuinderij. Ik ben blij met dat baantje.

Ik zou graag meer willen leren. Bijvoorbeeld houtbewerken, zodat ik zelf iets kan maken. Of een georganiseerde activiteit van bijvoorbeeld 3 dagdelen.
Ook zou ik collegiaal contact willen of steun rond de opzet van een eigen bedrijfje. Samen met Georgette heb ik bedacht om boeketten te maken en te bloemschikken op locatie met een gezellig praatje. Bijvoorbeeld in een verzorgingstehuis. Ik leg dan stap voor stap uit wat ik doe, en zet het eindproduct bij hen op tafel.

(Interview: Peer – redacte: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Schilder met een grote fantasie

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom JAN.

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Ik was actief bij Wij 3.0, onder andere met schilderen. Door een samenloop van omstandigheden, een verhuizing en een enorme verhoging van de eigen bijdrage, vond ik het daar niet meer zo fijn. Ik kende Ronald en ben een keer binnengestapt op de Putterhaag.
Het was eerst veel te chaotisch voor mij (overal stonden spullen). De tweede keer dat ik langs kwam, was dat voorbij. Het had ook met gewenning te maken; ik ben  gevoelig voor prikkels. Mijn eerste indruk was prima, en het is mooi meegenomen dat het gratis was.

Wat vind je hier?
Primair de mogelijkheid om te schilderen, dat is mijn basisbehoefte. Na een periode van zware overbelasting kwam ik erachter dat schilderen en tekenen mij rust geeft. Daar kan ik altijd op terugvallen. Mijn creativiteit neemt hier enorm toe. Hier kan ik zelf doen wat ik wil. Dit had eerder op mijn pad moeten komen.
Als afwisseling ga ik ook regelmatig bij de mensen aan de grote tafel zitten. Bijvoorbeeld als ik me moeilijk kan focussen of als mijn energie op is. Inmiddels kom ik hier gemiddeld vijf keer per week. Langzaamaan ben ik hier meer dingen gaan oppakken: huishoudelijke taken, de Hoppeta-commissie. Ik ben beheerder van de facebookpagina en hou de adressenlijst bij.
Naast het schilderen maak ik ook muziek. Met Arjan, Guido en Ap. En incidenteel met Marco.

Waar loop je tegen aan?
Standaard tegen hoe ik zelf in elkaar zit. Ik ben gevoelig voor spanning. Toen ik vroeg hoe het geregeld was met het huishouden in DKF, kreeg ik als antwoord ‘als je ergens energie op hebt zitten’. Dat gaf mij in het begin geen goed gevoel. Daardoor heb ik mij in het begin afzijdig gehouden, de kat uit de boom gekeken.

Aan de ronde tafel vind ik de gesprekken niet altijd prettig. Wat gezegd wordt neem ik vaak serieus. Ik voel ook de spanning tussen mensen aan. In mijn ogen hebben mensen de neiging primair te reageren. Maar ik besef tegelijk dat mensen hun hart moeten kunnen luchten.
Ik ga er steeds beter mee om. Ik bevraag mensen graag, en kom er zo achter wat er eigenlijk aan de hand is. Ik kan met vrij veel mensen aardig overweg; dat is wel leuk, iets delen met elkaar.

Wat zou je willen?
Gewoon, zoals het nu gaat, doorgaan met creatief zijn. Ik heb een ruime fantasie. En zo nu en dan mijn doeken kwijt raken, verkopen. Het is mij daar niet om te doen, maar het geeft wel erkenning, en dat is ook fijn.

(Interview: Peer – redacte: Olga)

 

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Lesgeven en zorg

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal.
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden.
Welkom DICK.

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Ik was vrij actief als vrijwilliger in Houten voor natuuractiviteiten  Daar heb ik Karin van Sprang leren kennen. Zij zei: ‘Kom eens kijken bij De KrachtFabriek’. Het was meteen leuk en iets waar ik wat aan had. Ik heb met verschillende mensen gepraat en kennis gemaakt. Ik had mij in tijden niet zó goed gevoeld, gewoon door hoe het hier is. Het isolement van thuis zitten en solliciteren kan heel groot zijn. Dat gevoel werd ineens doorbroken. Ik verkeerde in een klein kringetje, een klein maatschappijtje. De eerste 2 uur in De KrachtFabriek waren gewoon fantàstisch!

Wat vind je hier?
Thuis ben ik mantelzorger, mijn vrouw is erg ziek. Dat is zwaar en hier valt die druk van mij af. Hier is een diversiteit aan mensen, de aandacht van hen. Hier kan ik proberen iets met mijn eigen leven te doen.

Waar loop je tegen aan?
Ik loop altijd op tegen mijn eigen beperkingen. Ik hou heel erg van dingen analyseren, onderzoeken, theoretische ideeën bespreken. Mijn zelfbeeld is dat ik mensen bewust moet maken. Ik wil leren goed te communiceren naar een groep. 1 op 1 gesprekken vind ik makkelijk, maar een gesprek naar een groep toe, het overbrengen van mijn gevoel, vind ik lastiger. Mijn ogen staan altijd open voor allerlei milieuproblemen. Mijn wens is mijn punt over het milieu goed over te brengen.

Ik heb de lerarenopleiding gedaan. Les geven aan volwassenen vind ik leuk. Ik heb les gegeven op de avondschool aan mensen met een beperking en vluchtelingen. Maar een los praatje voor de klas te beginnen, contact maken met de klas, vind ik ingewikkeld. De druk van wat ik allemaal moet in zo’n les …

Ik vind het lastig om mijn gedachten uit te zetten, daar heb ik 4 van de 7 dagen moeite mee; en dat gepieker.

Wat zou je willen?
Ja, eh… meer mensen bij De KrachtFabriek. Ik zie veel mensen in Houten die met hun ziel onder hun arm lopen. Die zou ik uit hun isolement willen halen. Ik gun hun mijn eigen ervaring met De KrachtFabriek. Door hier een praatje te maken, op adem te komen. Er zijn teveel mensen die niet lekker in hun vel zitten.

(Interview: Peer – redacte: Olga)

Categorieën
4 vragen aan ... Inspirators

Klussen en masseren

Allemaal inspirators met ieder zijn of haar eigen verhaal
4 vaste vragen, 4 uiteenlopende antwoorden
Welkom PEER.

 

 

Hoe kom je bij De KrachtFabriek?
Tijdens de oprichting van het Repair Café in Nieuwegein kwam ik in contact met Birgitte. Vol enthousiasme vertelde ze over De KrachtFabriek. Met effect! Ik werd zo nieuwsgierig dat ik een keer met haar mee ben gegaan. ‘Hier ben ik hartstikke welkom!’ Het bezoek aan De KrachtFabriek gaf mij zo’n mooi gevoel, dat ik zonder te weten wat ik precies zou gaan doen, inspirator werd.

Wat vind je hier?
Het was mijn idee om bij De KrachtFabriek te gaan masseren, maar eerst moest er een ruimte geschikt gemaakt worden. En ik wilde een kastje voor mijn massagespullen maken. Thuis had ik van karton een schaalmodel gemaakt van het kastje wat ik voor ogen had. Ik vroeg hulp aan Arjan om het te verwezenlijken, omdat ik onzeker geworden was en de klus niet aandurfde. Vanwege een progressieve oogaandoening heb ik maar een beperkt gezichtsveld. Je kunt het vergelijken met het kijken door een smalle wc-rol. Mijn gaandeweg verslechterende zicht heeft behoorlijk ingehakt op mijn zelfvertrouwen.

Arjan keek vol bewondering naar mijn modelletje, ‘Wauw, dat je dat zelf gemaakt heb!’, en adviseerde om het gewoon zelf te gaan doen, en als ik hulp nodig had, hij dat wel zou horen. Dat zetje had ik net nodig. Het kastje is niet precies geworden hoe ik het wilde, want door al dat geklus kwam ik niet meer toe aan masseren en dát wilde ik nu juist zo graag. Maar hoe daarmee te beginnen? Tot ik Menno tegen het lijf liep, die mij vroeg hoe het met mij ging; een moment later was hij mijn eerste klant.

Zo kwam beetje bij beetje mijn zelfvertrouwen weer terug. De KrachtFabriek is voor mij een bijzondere leerschool. Ik leer hier ook om met verschillende soorten mensen om te gaan, en zelfs moeilijke gesprekken aan te gaan als dat nodig is.

Waar loop je tegenaan?
Tegen mezelf. Het is mijn intentie om even los te komen van thuis en bij De KrachtFabriek iets te gaan maken of doen. Heel verleidelijk is het voor mij om hier in andere stromen mee te gaan waardoor ik niet toekom aan de dingen die ik eigenlijk zou willen doen.

In verband met de veiligheid zijn er afspraken gemaakt binnen De KrachtFabriek, zo ook het afsluiten van een paar creatieve werkruimtes. Maar het afsluiten van ruimtes beperkt mij, ook mijn creativiteit, omdat ik deze niet altijd kan laten stromen als ik een impuls heb.

Wat zou je willen?
Ik zou willen dat ik gewoon gefocust mijn ding kan doen. Dat ik hier binnen kom, iedereen gezellig even gedag zeg, dan mijn focus kan verleggen naar datgene waar ik op dat moment graag mee aan de slag wil.

(Interview: Chantal – redacte: Olga)